"ქალს ეძინა, თან ისე მაგრამ ეხვეოდა, თითქოს სურს, სამუდამოდ შეინარჩუნოს, ეძინა ღრმა ძილით და კაცს მკერდზე ელამუნებოდა მისი მსუბუქი, თანაბარი სუნთქვა... რავიკს ხელი ჰქონდა გადახვეული ჟოანის მხრებზე და გრძნობდა მისი სხეულის ძილის მომგვრელ სითბოს... ხედავდა მის უშფოთველად ერთგულ, უმანკოებასავით სუფთა სახე. ან უნდა გააღმერთო ან უნდა მიატოვო,– მოაგონდა თავისი ნათვამი, მაღლფარდოვანი სიტყვებია. ვის ეყოფოდა საამისოდ ძალა? ან ვინ ისურვებდა ამის აღსრულებას?"